Na czym polega całkowite usunięcie łąkotki?
Całkowita meniscektomia polega na usunięciu praktycznie całej łąkotki. Obecnie jest wykonywana bardzo rzadko i powinna być traktowana jako rozwiązanie wyjątkowe, zarezerwowane dla sytuacji, w których tkanka jest nieodwracalnie zniszczona i nie można pozostawić jej żadnej, stabilnej i funkcjonalnej części.
Jakie są konsekwencje całkowitego usunięcia łąkotki?
Usunięcie całej łąkotki likwiduje strukturę odpowiedzialną za rozkładanie obciążeń w danym przedziale kolana – bocznym lub przyśrodkowym. Prowadzi to do wzrostu nacisku na chrząstkę i zwiększa ryzyko jej przyspieszonego zużywania w danym przedziale. Dostępne dane wskazują, że ryzyko zmian zwyrodnieniowych jest większe po meniscektomii całkowitej niż po częściowej, a po częściowej – większe niż po skutecznym zachowaniu i naprawieniu łąkotki.
Kiedy wykonuje się całkowite usunięcie łąkotki?
Z tego względu całkowite usunięcie łąkotki nie jest równorzędną alternatywą dla szycia. Jest procedurą wykonywaną wyłącznie wtedy, gdy nie istnieje możliwość biologicznego ani mechanicznego zachowania tkanki.
Powrót do sprawności po całkowitym usunięciu łąkotki
Wczesny etap po operacji
Wczesne postępowanie po całkowitej meniscektomii może przebiegać podobnie jak po częściowym usunięciu – obciążanie jest zwiększane zgodnie z tolerancją, a fizjoterapia służy wyciszeniu podrażnienia pooperacyjnego i odbudowie funkcji mięśni.
Długoterminowe postępowanie po usunięciu łąkotki
Długoterminowo sytuacja jest jednak inna. Brak całej łąkotki powoduje trwałą zmianę warunków przenoszenia obciążeń. Pacjent wymaga kontroli siły i mechaniki kończyny, odpowiedniego zarządzania aktywnością, a w wybranych przypadkach oceny wskazań do przeszczepienia łąkotki lub korekcji współistniejących zaburzeń osi kończyny i stabilności.