Na czym polega częściowe usunięcie łąkotki?
Częściowa meniscektomia polega na usunięciu wyłącznie tej części łąkotki, której nie można stabilnie naprawić i która wywołuje dotkliwe objawy poprzez przemieszczanie się, zahaczanie lub drażnienie powierzchni stawowych.
Podczas artroskopii usuwa się niestabilne i zniszczone fragmenty łąkotki, a następnie wyrównuje brzegi pozostawionej tkanki. Celem jest uzyskanie stabilnego konturu łąkotki przy zachowaniu możliwie największej ilości jej funkcjonalnej części.
Kiedy wykonuje się częściowe usunięcie łąkotki?
Procedura może być uzasadniona między innymi w przypadkach:
- niestabilnego fragmentu znajdującego się w obszarze o niewielkim potencjale gojenia,
- istotnego rozwarstwienia lub zniszczenia tkanki,
- pęknięcia, którego nie można stabilnie zszyć,
- utrzymujących się objawach mechanicznych w kolanie.
Znaczenie zachowania możliwie największej części łąkotki
Częściowe usunięcie zwykle pozwala na szybszy powrót do codziennego funkcjonowania niż szycie, ale nie odtwarza usuniętej tkanki. Im większa część łąkotki zostaje wycięta, tym większe obciążenia zaczynają działać na chrząstkę stawową. Dlatego resekcja powinna obejmować wyłącznie minimalnie niezbędny zakres.
Powrót do sprawności po częściowym usunięciu łąkotki
Obciążanie i chodzenie po zabiegu
Pełne obciążanie i pełny zakres ruchu mogą być wprowadzane od początku w granicach tolerowanych przez pacjenta. Kule stosuje się do czasu odzyskania prawidłowego chodu bez utykania.
Główne cele rehabilitacji
Rehabilitacja koncentruje się na:
- zmniejszaniu bólu i obrzęku,
- odzyskaniu pełnego wyprostu i zgięcia,
- ponownej aktywacji mięśnia czworogłowego,
- odbudowie siły i kontroli nerwowo-mięśniowej,
- stopniowym zwiększaniu obciążeń.
Postępowanie w okresie powrotu do pełnej aktywności
Podstawową zasadą jest obciążanie w granicach rozsądku. Jeżeli po zwiększeniu aktywności kolano wyraźnie puchnie lub ból utrzymuje się do kolejnego dnia, oznacza to, że zastosowane obciążenie było zbyt duże. Czas powrotu do pełnej aktywności wynosi często od kilku tygodni do około trzech miesięcy, ale powinien zależeć od osiągnięcia kryteriów funkcjonalnych, a nie wyłącznie od czasu od operacji.